header
Τ.Ε.Θ.
έργο



Λίγα λόγια για το έργο

   Στη Φαύστα,, τερατώδεις συμπτώσεις και αλλόκοτα γεγονότα συμβαίνουν. Ο συγγραφέας σατιρίζοντας ακόμη και τα δραματικά είδη χαρακτηρίζει το έργο ' ιλαροτραγωδία''.

   Η Ρίτσα, ετών τεσσάρων και παιδί αστών του 1860, κολυμπώντας κοντά στον πατέρα της, εξαφανίζεται στα βάθη της θάλασσας από αβλεψία του πατέρα της, που, ως ερασιτέχνης, ψαρεύει απορροφημένος στο έργο του. Μετά από καιρό το Ριτσάκι ανευρίσκεται ζωντανό στην κοιλιά ενός κήτους που έπιασε ο πατέρας με το αγκίστρι του. Μυρίζει, όμως, τόσο έντονα ψαρίλα, που κατασπαράσσεται από τις γάτες του σπιτιού μέσα στην κουζίνα. Οι παραλογισμοί του μύθου και των προσώπων του έργου είναι αμέτρητοι. Δεν μένει τίποτε όρθιο.: Οι φυσικοί νόμοι ακυρώνονται, τα ένστικτα και τα ορμέμφυτα απουσιάζουν πανηγυρικά,, τα σοβαρά γεγονότα χάνουν τη βαρύτητά τους, ενώ χίλιες-δυο ασήμαντες κοινωνικές στιγμές επενδύονται με την παράλογη σοβαρότητα που δείχνουν τα νήπια, όταν υποδύονται, στα παιγνίδια τους, '' μεγαλίστικους ''ρόλους που δεν καταλαβαίνουν. Εδώ, δεν υπάρχει '' ιερό και όσιο '', και η μηχανική συμμόρφωση προς τους κοινωνικούς κώδικες φέρνει στην επιφάνεια μια ψυχική αγκύλωση και μια πνευματική στρεβλότητα, χρόνια και καθολική, του μέσου Έλληνα, του μέσου ανθρωπάκου, που ο συγγραφέας δείχνει παρ’ όλα αυτά να τον αγαπάει.


Ο σκηνοθέτης για το έργο

 

 Η Φαύστα εκ πρώτης όψεως διακωμωδεί και σατιρίζει το «παληό» θέατρο, εκείνο δηλαδή το είδος που συνήθιζε να καταφεύγει στην υπερβολή και στον εντυπωσιασμό. Έτσι, ο συγγραφέας παίζει με το τραγικό, ξεφεύγει από το μέτρο, υπερβάλλει στα συναισθήματα και τη γλώσσα και δημιουργεί ένα πλαίσιο εξωπραγματικό. Πέρα όμως από αυτή τη πρώτη ανάγνωση υπάρχει μια δεύτερη ερμηνεία πιο ουσιαστική. Παρόλο που ο δημιουργός της «Φαύστας» δηλώνει πως στο έργο, «θέσις» δεν υπάρχει και πως γράφτηκε σε μια στιγμή κεφιού, η «Φαύστα» είναι ένα έργο ιδιοφυές, γιατί οι λιγοστές του σελίδες αποτελούν ακτινογραφία μιας ολόκληρης χώρας, ενός λαού και μιας κουλτούρας. Στα βιογραφικά στοιχεία του Μποστ διαβάζουμε πως ο συγγραφέας τη δεκαετία του 60 που γράφτηκε το έργο, σατίριζε τον μικροαστό Έλληνα των μεταπολεμικών δεκαετιών, την καθωσπρέπεια, την ημιμάθεια και το νεοπλουτισμό, την ξενομανία, τις έντονες ταξικές αντιθέσεις της μεταπολεμικής Ελλάδας, καθώς και την ελληνική πολιτική ζωή. Επίσης σατίριζε ιδιαίτερα την εξάρτηση της Ελλάδας από τον ξένο παράγοντα. Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, αξίζει να αναρωτηθούμε πόσο έχει αλλάξει η πραγματικότητα. Οι αντιδράσεις των ηρώων, οι διάλογοι, οι απίθανες εναλλαγές στην υπόθεση, η γλώσσα, η ομοιοκαταληξία, τα πάντα φαντάζουν απίστευτα, αλλά την ίδια στιγμή δικαιώνουν την πίστη μας πως το έργο αυτό προβάλλει με συμβολικό και υπαινικτικό τρόπο την κωμικοτραγικότητα της σύγχρονης νεοελληνικής εποχής. Για αυτό και πιστεύω πως δε θα υπήρχε καλύτερη εποχή για να ανέβει το έργο. Άλλωστε μέσα στο γενικότερο αλαλούμ που ζούμε, η Φαύστα επανέρχεται και βάζει τον καθρέφτη απέναντί μας, μας κάνει να αναλογιστούμε και να συλλογιστούμε. Θα αδικούσα όμως το έργο αν έμενα μόνο στο στενό πλαίσιο της χώρας μας. Γιατί η «Φαύστα» είναι ένα κείμενο που κατορθώνει να σπάσει αυτό το πλαίσιο και να αγγίξει στοιχεία της ίδιας της ανθρώπινης φύσης με τρόπο που θα ζήλευε και το πιο φιλόδοξο δράμα και ακριβώς αυτό είναι που το κάνει ένα αξιόλογο έργο. 

 

   Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω το ΤΕΘ που με προσκάλεσε και μου έδωσε την ευκαιρία να συνεργαστώ με τους ηθοποιούς του που δούλεψαν με πραγματικό μεράκι για αυτήν την παράσταση, όπως επίσης να ευχαριστήσω και όλους τους συντελεστές που βοήθησαν για την πραγματοποίησή της. Χωρίς αυτούς δε θα υπήρχε τίποτα.

                                                                                             

                                                                            Καλή σας διασκέδαση.

© Τ.Ε.Θ. www.teth.gr    Design by S. Karvelas  Updated by Isabelle Bachmann